Nagele is anders.
De mannen die de Noordoostpolder begin jaren ’40 ontwierpen hadden niet veel lef.
Ontwerpers als Granpré Molière en Cees Pouderoyen kozen voor een traditionele stijl. De Delftse school.
Geen fratsen, maar bakstenen huizen met rode pannen daken. Echt Hollands.
Het huis van een arbeider was sober en eenvoudig, de huizen van de betere ambtenaren waren groter en fraaier.
En een officieel gebouw als een postkantoor of kerk mocht groots.
Zo is de hele polder gebouwd.
Totdat Nagele aan de beurt was.
‘Vooruit dan maar‘. Het was inmiddels 1956. Nagele was als laatste aan de beurt.
En Nagele mocht anders’. Nagele mocht gebouwd worden volgens ‘Het nieuwe bouwen’.
Een andere architectengroep trad naar voren. Progressieve architecten van het collectief “De 8” en “Opbouw”.
Namen als Aldo van Eyck, Gerrit Rietveld. En de tuinarchitect Mien Ruys.
Het was mooi, fris, bijzonder en anders. Totdat:
Verpaupering
Het frisse ging ervan af. Nagele raakte in verval. Nagele verpauperde. Het leek op het totaal mislukte Lelystad. Nagele was beslist niet meer het netste en strakste dorp van de polder.
Daar is gelukkig nu verandering in gekomen.
Verouderde en verloederde winkelpanden (Noorderwinkels) zijn afgebroken en maken plaats voor moderne nieuwbouw.
Nieuwbouw. Door architecten als Jelle Post van 1:1 Architectuur uit Urk die oog houden voor de stijl van Nagele. Met trots en cultureel besef.
Om iets van de revolutionaire stijl van Nagele te koesteren zijn een paar huizen teruggebracht in de oorspronkelijke staat van de jaren ’50 – ’60.
Alle huizen aan de Karwijhof zijn aangekocht door Vereniging Hendrick de Keyser, een vereniging tot behoud van architectonisch of historisch waardevolle huizen in Nederland.
De huizen zijn teruggebracht in de oorspronkelijke jaren ’70 stijl.
En die huizen zijn nu te bezoeken.
foto: hendrickdekeyser.nl/
Veel leuker dan het museum
ga naar ‘HUIS POLMAN’.
Ga er op bezoek en krijg een buitengewone ervaring in een buitengewoon dorp.
Je stapt zo binnen in het huis van Annie en Bernard Polman, de eerste bewoners van de Karwijhof 20.
En Huis Polman is ook op zondagmiddag open.
‘Ohhh, die hadden wij ook!’
Als je dit Museumhuis binnengaat, stap je de jaren 50 binnen. Misschien doet een geur je aan de soep van je vroegere buurvrouw denken of herken je de lamp die je ouders ook hadden hangen. Ook de indeling van de woning is voor velen die in een (bijna) doorzonwoning opgroeiden, bekend terrein. Kom langs en geniet van de ultieme mix van moderniteit en het feest der herkenning.
Doe eens gek, blijf een nachtje slapen.
Naast het Museumhuis is een vakantiehuisje van Vereniging Hendrick de Keyser. Ze noemen dat ‘monument en bed’.
Je voelt je er meteen thuis. Tenminste, thuis in het huis van je ouders. Vroeger.
Ingericht in de stijl uit de jaren ’70 en altijd met een goed bed en een fijne douche.
Vereniging Hendrick de Keyser zet zich in voor het behoud van architectonisch of historisch
waardevolle gebouwen en hun interieur in Nederland. De Vereniging doet dit door panden te
verwerven en ze vervolgens te restaureren en te verhuren. De collectie omvat
inmiddels 427 panden, verspreid over 108 plaatsen in heel Nederland.
Huis Polman
Huis Polman is onderdeel van de Karwijhof in Nagele. Dit hofje met 32 doorzon arbeiderswoningen, ontworpen door Lotte Stam-Beese (1903-1988) en Ernest Groosman (1917-1999), is een icoon van de Nederlandse wederopbouwarchitectuur.
Lees alles over dit museumhuis en reserveer een kaartje
Plaats een reactie (naam E-mail en Site niet verplicht)
Meepraten?Draag gerust bij!